Partizan Publik is een innovatief actie en design bureau dat voorbij de traditionele grenzen gaat van campagne voeren, culturele analyse, cureren, beleid maken, gebiedsontwikkeling en publiceren. Partizan Publik houdt kantoor in Amsterdam om projecten uit te voeren in Nederland, de Verenigde Staten, Libanon en Zuid Afrika.
Partizan Publik zoekt naar onafhankelijke en sterk gemotiveerde individuen die kunnen bijdragen aan projecten en de organisatie als geheel. De posities bij Partizan Publik bieden een mogelijkheid om in teamverband en individueel te werken aan het ontwerpen en produceren van events, publicaties en tentoonstellingen als ook gebouw management. Kandidaten moeten een aantoonbare interesse hebben in de missie en output van Partizan Publik.
Project Manager
In deze functie ben je de spil tussen de partners en de rest van het team. Je overziet meerdere projecten tegelijkertijd en je draagt wat betreft de uitvoering van het ontwerp, de planning en het budget hiervoor de verantwoordelijkheid.
Vereisten:
- Brede ervaring en bewezen PR expertise in de creatieve industrie.
- Master opleiding in een relevante opleiding.
- Aantoonbare ervaring in produceren, programmering, schrijven en redactie.
- 3 jaar relevante werkervaring
- Begrip van de culturele en economische omgeving waarin Partizan Publik opereert.
- Vloeiend in Nederlands en Engels.
- Uitstekende communicatie - en organisatievaardigheden
- Team player, pro-actief, hands-on
Salariering volgens CAO Podiumkunsten
Stage plek
Partizan Publik heeft mogelijkheden voor stageplekken. Kandidaten moeten zich met gemak kunnen verhouden tot een complexe, veeleisende en dynamische omgeving.
Verdere vereisten:
- Sterke schrijf of ontwerpvaardigheden
- Vloeiend in Engels
Succesvolle kandidaten krijgen een stagevergoeding.
Stuur een sollicitatiebrief plus CV en eventueel portfolio naar Christian Ernsten - christian@partizanpublik.nl
Architecture of Peace is an international long-term research and action project in which a large number of stakeholders are involved. The project will consist of local case studies, interventions, university research studios, debates, publications and exhibitions.
The public kick-off of the program commenced with a two-day conference at the Netherlands Architectural Institute in Rotterdam, The Netherlands during early May, 2010. Participants included architects and urbanists and professionals from the fields of development studies, sociology and conflict studies. The first day keynote speakers - Jolyon Leslie, Kai Voeckler, Sultan Barakat, Hilton Judin, Cees Hamelink and Paul van Tongeren - shared their experience in the field. On the second day, participants worked on setting a new agenda for action in the second phase of restoring the 'urban fabric' in post-conflict societies. We will publish the results soon.
The wall piece 'Ik Zal Handhaven, Maar Niet Altijd' has been finished today. The original sentence 'Je maintiendrai', I will guard, is the Dutch call to arms since 1815 and can still be read on the national passport.
The newly designed call to arms says 'I will guard, but not always' as it made out of artefacts of Dutch freedom fights.
The idea for this piece comes from Partizan Publik, it has been designed and produced by Andrea Palm.
The wall piece will be put up in the Stopera, the Amsterdam City Hall, from tomorrow. Here is a preview of the wall piece as laid out in the Tolhuistuin.
The Liberty City exhibition which is opening on Liberation Day 5 May at the Amsterdam Central Station is slowly progressing. On these photos the labyrinth design by TD Architects is clearly visable.
On invitation of Nick Shepherd and Nicola Visser I visited Barrydale. Barrydale is a village in the Western Cape province of South Africa.
Nick explained how old relations between the different groupings in South Africa are sometimes fairly unaltered on the countryside even though Apartheid is over.
Barrydale is surrounded by wine and fruit farms. The farmers are mostly white the labourers on the farms are mostly coloured.
I discussed with Nick the very specific interpretation of Dutch culture in the Afrikaner culture. To a certain degree it seems like a particular historical moment of the Dutch colonial society has been re-produced in language, food and also architecture.
Amsterdam Centraal, or the central train station in Amsterdam, is in transformation since 1997. Stationseiland Amsterdam, Station Isle Amsterdam, is the name of the project.
The main partners of this reconstruction project, the dutch railways company NS, railway developer ProRail and the Amsterdam Municipality anticipate with this transformation the impact of the realization of the North-South Metro Line and the High Speed Train connection to Paris on the Central Station area.
Last Wednesday, the third episode of the Syrian Film Festival Box Docs kicked off with a Dutch production as its opening film. Shout, directed by Sabine Lubbe Bakker and Ester Gould, is a documentary about two Golani teenagers that get the chance to study in their homeland Syria.
As a rogue desert storm swept the streets of Damascus, Kindi Cinema - a no-nonsense concrete theatre from the sixties - filled up to the rim. The walkways were totally clogged, television crews were crowding the aisles, and film enthusiasts were quite literally hanging from the balcony. As the last spectators tried to secure themselves a spot inside the projector room, a classic coming-of-age story unrolled.
We meet best friends Ezat and Bayan in their home village Majdal Shams on the Israeli occupied Golan Heights, as they prepare to cross one of the most contested and heavily guarded borders in the world. They are about to go to Syria, the motherland they only know from their parents’ stories. Two best friends, on an adventure of a lifetime.
[Screen shot]
Where the wildest thing in their village was getting drunk in the apple orchards, Damascus totally overwhelms them. The city takes them on like a pinball machine. But as Ezat passionately starts his drama classes, finds a warm welcome with his relatives in Syria, aggressively embraces his new freedoms and falls in love with the cutest girl of the school, Bayan struggles. With his study in medicine, with living by himself, but most of all with his longing for the village and the girl he left there. As the Golani students are not allowed to cross the border until the end of the term, we see him travel as close to the border as possible, as often as possible. In the cold, he and his loved one can just talk to each other by shouting through megaphones. At the end of the term, Ezat decides to stay in Syria, while Bayan goes back to his old life.
[Kindi Cinema]
Shout is a stunning documentary. It is a road trip throughfamily life, friendship and adolescence. It is a tale of two cities. And it is about choice and decision. About checkpoints: quite literal, as the story moves back and forth through the UN guarded borderland between Israel en Syria, and on a more emotional level, as the two teenagers constantly force themselves and each other to assess their dreams and ambitions.
[Sabine Lubbe Bakker interviewed]
As the audience started discussing amongst themselves how two European girls had succeeded in making such an authentic, a-stereotypical movie, director Sabine Lubbe Bakker charmingly weaved her way through a series of interviews, in Arabic.
Shout will be screened in the Netherlands at Movies that Matter, the Amnesty International Film Festival, Sunday 28 March at the Spui Theater in The Hague.
In 2004 heeft de Gemeenteraad gekozen voor de slogan ‘I amsterdam’. In de opdracht stond dat deze helder, kort en krachtig moest worden. Reclamebureau Kesselskramer is hierin geslaagd: de huidige slogan is makkelijk te onthouden en mensen kunnen zich eenvoudig mee identificeren. Maar is dit genoeg?
Den Haag staat bekend als de ‘stad van de vrede’, en ‘Rotterdam werkt’. De boodschap ‘I amsterdam’ daarentegen verwijst slechts naar zichzelf. Er worden geen kwaliteiten van de stad of haar inwoners benadrukt of uitgelicht. Het benadrukt eerder individualiteit dan gemeenschappelijkheid. Wanneer zou je ‘Amsterdam’ zijn? Ben je ‘Amsterdam’ na een dagje in de Kalverstraat? Ben je ‘Amsterdam’ als je er als expat woont maar de taal niet spreekt? Ben je ‘Amsterdam’; zodra je je hebt ingeschreven in het register? Is iedereen ‘Amsterdam’? Maar wat ben je dan?
'I amsterdam' blijft een inhoudsloze slogan, een zwakke kopie van de beroemde slogan‘I love New York’ (waar een sterke emotie uitspreekt). Of scherper geformuleerd: I amsterdam lijkt een hedonistische oneliner voor een stad die veel meer te bieden heeft. Waar gaat het nu echt om in Amsterdam? Wat maakt Amsterdam nou echt tot een unieke plek in de wereld?
Op vrijdag 2 oktober jl. stond er een interview in NRC Next met priester Wilson Varela die in 1999 vanuit Colombia naar Nederland kwam. Hij wist bij aankomst niets van Nederland, maar zijn gedachte over Amsterdam was tekenend: ‘Mijn beeld ging niet verder dan kaas, molens en Amsterdam als icoon van vrijheid.’ Inderdaad, Amsterdam is internationaal bekend als hoofdstad van een gidsland op verschillende terreinen, zoals euthanasie en het softdrugsbeleid, homoseksualiteit en vrijheid van meningsuiting. De Amsterdamse openheid richting andersdenkenden en de bereidheid omstreden kwesties met een objectieve blik tegemoet te treden is een traditie die eeuwen teruggaat. En dit is wat Amsterdam wereldwijd bekend en geliefd maakt.
Amsterdam zou erkend moeten worden als stad van de vrijheid. Nergens anders dan in Amsterdam is het zo duidelijk dat vrijheid een handeling is - Amsterdammers nemen de vrijheid: van Gay Pride tot het in de wind slaan van het rookverbod - maar ook een dialoog. Discussies over gedoogbeleid, het recht om te discrimineren en kraakbeleid zijn geen trends, maar kenmerken van een diepgewortelde traditie van vrijheidsbeoefening die voortdurend getest wordt.
Dit is Amsterdam. De stad waarin buurtinitiatieven floreren, waar alternatievelingen naar hartelust kunnen experimenteren met kunst en muziek, waar iedere nieuwkomer de kans krijgt eigen initiatieven te ontplooien. En vooral de stad waar we over al onze verschillende waarden en opvattingen kunnen discussiëren. In Amsterdam leeft men, sinds eeuwen, in vrijheid. Dat moet we koesteren en toekomst geven.
Partizan Publik
P.S. Bij onze oosterburen in Hamburg is in augustus 2009 een manifest gepubliceerd dat in gaat op de gevolgen van city branding, herstructurering en top-down gentrification. Het manifest was de aftrap van een in Duitsland inmiddels op nationaal niveau gevoerde discussie over stedelijke ontwikkeling en het 'recht op de stad'.
Reactie van Richard Florida op het manifest van Hamburg.
Partizan Publik is op zoek naar een enthousiaste en zelfstandige stagiair. In opdracht van het Amsterdamse comité 4 en 5 mei doet Partizan Publik onderzoek naar Vrijheid in Amsterdam. Dit onderzoek moet o.a. uitmonden in een tentoonstelling in Amsterdam in mei 2010.
We zoeken iemand die affiniteit heeft met artistieke producties, maar die ook het geduld heeft voor gedegen onderzoek. Je moet zelfstandig kunnen werken.
Wij bieden een interessante werkomgeving (een jong project- en onderzoeksbureau) veel verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om ervaring op te doen in het doen van onderzoek en de originele vertaling naar de praktijk. Partizan Publik is net verhuisd naar de Staalvilla op het oude Shell terrein net over het ij. Hier zitten we in een leuke werkomgeving met architecten, theatermakers en kunstenaars. Onze werkzaamheden liggen op het terrein van onderzoek, actie, evenementen en publicaties. Zie: www.partizanpublik.nl
Interesse: stuur een korte motivatiemail naar jeroen.visser@partizanpublik.nl
Was the Apollo 11 moon landing a hoax, a Stanley Kubrick studio recording? Dark Side of the Moon, a French documentary by director William Karel claims to present the truth: the moon landing was a brilliant piece of science fiction, instead of a major scientific and technological breakthrough.
How far was the US government willing to go in their competition with the Soviets? Karel poses that not only did Kubrick help the USA fake the moon landings but that he was eventually killed by the CIA to cover up the truth.
Partizan Publik is devoted to a braver society. The Partizans explore, produce and implement social, political and cultural instruments, which generate positive and sustainable change to people and their surroundings.
Join us!
RSS