Partizan Publik organises workshops, events, media campaigns, debates, simulation games and lectures in order to share and disseminate knowledge and information or to provoke debate.
In the sticky summer heat of Detroit, Joost Janmaat, Reem Souma, Jasper van der Berg and Eric Rutten embarked on a new neighborhood project. In an attempt to get to grips with the street economy, we compiled something of a local yellow pages: an inventory of skills and businesses in the street.
They ranged from roofing and plumbing to dog training, professional pool playing, or the ability to take a toy apart and put it all back together again. Already during the interviews and talking to the neighbors, we hooked some people up: hope that our little back alley services guide will be a source of inspiration, new projects or just neighborhood help.
This Saterday, the Back Alley Services will be presented at a block pool party. We cleaned out the front yard of an abandoned house on Moran, got a pool from the suburbs, found a mobile barbecue on a local yard sale, painted the house in razzle dazzle, the crazy camouflage security painting scheme used by the American navy in the second world war.
A big American fridge will top it all off. And: we will be throwing a good old Dutch swap club, where everybody can swap there dearest belongings for things they like even better.
Pictures of the party will follow. Last thing to mention: Eric Rutten will be the first resident of the Power House residency project, a co-curated by Design 99 and Partizan Publik in collaboration with Fonds BKVB.
At 20 June a happy-go-lucky crowd of seven teams battled for the first place in the challenging Trashville race through the Tolhuistuin. in less then four hours seven Formule 1 type of racing cars were crafted and an thrilling road competition took place watched by an amazed Sunday audience.
Beste smeerpoetsen, ouwesokcoureurs, puinpoezen, knutselklojo's en tie-wrapfreaks, en beste vuilniszaklopers, groezeldrinkers en griebesliefhebbers.
Voor we het uiterste gaan halen uit onze mismaaksels, voor we het parcours gaan bevuilen met onze losse schroefjes, onze halve maatregelen en onze losgerukte ledenmaten: eerst even een moment voor wat extra bezieling, of nee; eerst even een moment van wat extra ontzieling!
Want lief broederschap van clochards, handtastigen en knutselprutsers: Vandaag, vandaag gaan we aan de haal met het alleraardse, het allerlaagste, vandaag gaan we met flair door het slijk van ons samenzijn.
Want, voor degenen onder jullie die dit even vergeten waren, we doen dit niet voor de leuk, want de leuk is bijkomstig. We doen dit niet voor de moet, want de moet die moeten we niet. We doen dit om een voorbeeld te stellen.
Vandaag overtuigen we al die volhoofdigen, al die vooruitdenkers, al die ambitievollen, anticiperenden, planners en toekomstkijkers, dat wat echt belangrijk is, dat wat er echt toe doet, achter ons ligt, en onder ons vandaan komt.
Vandaag dalen we af uit onze hoofden en duiken we in het slib van onze levensloop.
Vandaag verlaten we onze hersenpan, en glijden we via onze ruggengraat naar de achterdeur van ons lijf.
Vandaag laten we de ziel voor wat hij is, en verheven we het lichaam tot uitgangspunt. Want wat is meer lichamelijk dan dat wat ons lichaam afscheid.
Vandaag vereren we het afval, het vuil, dat wat we afscheiden en achter ons laten.
Vandaag dus geen mooie woorden; vandaag beperken we ons tot het materiële, het stoffige, het alledaagse, het aanraakbare.
Vandaag nemen we genoegen met wat we daadwerkelijk zijn.
Dus vergeet je hoge geboorte, je ziel, je inhoud, je redenen van bestaan en wentel je in het omhulsel, het samenraapsel, de overblijfselen, de naweeën en de placenta’s van het alledaagse.
Vandaag verkennen het bouwsel, het stof, het metselwerk van onze natuur.
Vandaag gaan we niet voor de kolen, maar voor de sintels, niet voor het hout maar voor het geblakerde.
Vandaag tarten en vereren we de wetten van de natuur, en maken van niets, weer iets. Zoals de natuur bouwt op wat dat ze achterlaat.
Dit doen we natuurlijk niet voor jan doedel, voor jan met de korte achternaam, voor piet snot maar om de schoonheid te laten zien van wat we achterlaten, de ruines, het overgroeide. We trekken een lange neus naar alle diepkijkers, zeggen we nee tegen transcendentie – dat immorele geloof dat er iets is dat buiten ons zelf bestaat - geven we ons hard over aan de immanentie – de waarheid dat er helemaal niets bestaat buiten ons lichaam.
Want door afval te vereren, vereren we onszelf.
Door stront te verheven tot hostie geven we aan dat we comfortabel zijn met dat wat we zijn.
Dus we racen om de eer, we racen om te winnen, we racen om de glorie maar we racen vooral tegen het on-stoffelijke, dat niet te bepalen beginsel op grond waarvan sommigen hun geluk menen te moeten baseren. Deze sommigen, lieve mensen, zijn zoekende. Dolende in de woestijn.
Terwijl wij, wij, mijn beste sloeberbroeders en griebuszusters, te benijden zijn. Vandaag geven we aan dat we tevreden zijn met wat we hebben, en zelfs, dat we tevreden zijn met dat wat we achterlaten.
Ik denk dus ik ben? Nee! Ik poep dus ik ben! Ik laat een spoor dus ik besta! Ik heb afval dus ik leef.
A new episode of the garbage race is underway! The 20th of june the teams will compete each other and their inner demons in the Tolhuistuin. Last weekend, the Trashville victory stage got constructed at the Van der Pek Neighborhood Market, yesterday the organisers went to garbage heaven Van Gansewinkel to collect proper trash. Check the vid: fear and loathing in Westpoort.
An old caravan unfolds into a music stage and dancing platform. Vegetable boxes morph into guitares. Re-designed bikes produce energy and an classic German city bus transforms into a Moonshine Bar
A spectacular trash race starts at 4pm, from 1pm there's lots of makeshift entertainment! Built your own race mobile and join the game!
Grim-looking garbage gringos, tuff trash chicks and murky members of the audience apply here.
This is the last post in a series of portraits on the 5 May Liberation Day events, which Partizan Publik was commissioned to direct by the Amsterdamse 4 en 5 mei comite.
The 5 May Liberation Day events in Amsterdam are still on our mind. Nufoto.nl pubslihed pictures of the exhibition on platform 2a and the Trouw published on the Libra Gift shop. This is the second post in a series of portraits of this memorial day in Amsterdam.
The Liberty City exhibition
The 'Wees vrij of anders', 'Be free or else' project by artist Jonas Staal
The 'Je ne maintiendrai pas toujours' passport in the exhibition
The 5 May Liberation Day events in Amsterdam were a magnificent success. Music performances at the Dam and the Nes plein had many visitors, the Beursplein debating programme was well attended. The exhibition had a great opening and 1000 visitors at its first day and the night programme at Felix Meritis was sold out. In the upcoming days we'll publish series of portraits of this memorial day in Amsterdam
Oresti Sarafopoulos, partner in de Architekten Cie, argumenteert voor een nieuwe romantiek, een nieuwe manier van wonen voor medioren en senioren in Nederland. Hij zegt: oud worden is geen ziekte!
De media, mode, IT maar ook woningen en steden richten zich op de massale modieuze grillen van jongeren en gezinnen. Maar daar gaat zeer binnenkort verandering in komen. Het primaat van de jeugdigen is voorbij: er gloort een zilveren eeuw aan de horizon. De babyboom generatie is de 65 jaar gepasseerd, en nog nooit waren ouderen zo rijk en vitaal. De koopkracht van deze zilveren generatie zal de markten herschikken naar hun wensen. Niet vooruitgang en rijkdom hebben hun interesse, maar zelfredzaamheid en vitaliteit. Zoals de gouden eeuw stond voor wilde groei, zo staat deze zilveren eeuw voor consolidatie.
Hoe ziet deze zilveren toekomst eruit? Een duidelijke tendens tekent zich af. Eerst was de zorg in handen van de staat, hierdoor werden de zorg instellingen gekenmerkt door massaliteit. Nu ligt de zorg in handen van de markt waarbij de staat het kader stelt door al haar regels. Noodzakelijkerwijs heroriënteren de instituties zich. Deze beweging zet zich door naar het individu, ieder wil immers zelf bepalen hoe zijn laatste levensfase door te komen. Een beweging van grootschalige bejaardenindustrie naar particulier opdrachtgeverschap. De zorginstanties bepalen niet meer onze keuzes maar organiseren slechts de mogelijkheden. De zorg ontmedicaliseert, oud worden is geen ziekte. Het exploiteren van ouderen op grote schaal is dus ook aan banden gelegd. De legbatterij van de zorg, de ‘zesbedskamer’, is al geruime tijd verboden. Dat betekend dat je weer gewoon thuis oud wordt. Niemand wil als kind worden behandeld in een bejaardenghetto als er geen noodzaak toe is. Er is een vitale beweging terug naar huis, onafhankelijkheid is het credo.
Deze domesticatie van ouderdom is niet ingegeven door soberheid of bezuiniging. Zelfredzaamheid wordt mogelijk door integrerende ontwikkelingen tussen mens en techniek. Onzekerheid en vergeetachtigheid wordt overkomelijk door zelfdenkende apparaten op het lichaam. Denk aan een soort “i-phone” die onze toestand volgt en bij complicatie de artsdiensten inschakelt. Beperkingen worden verzacht door apparatuur zoals een “segway”, een zelfrijdende step. Zelfs tegen dementie worden middelen ontwikkeld. Ouderdom laat zich steeds minder leiden door gebreken, de afhankelijkheidsperiode wordt steeds verder gereduceerd. Een grote groep vitale kapitaalkrachtige ouderen met veel vrije tijd genereert een verschuiving in de economie. Jongeren die hun vermogen nog moeten vergaren worden ingeruild door een al vermogende groep. De zilveren eeuw heeft naast een demografisch ook een economisch fundament.
Nieuwe doelgroepen dienen zich hierbij aan. Het verschil tussen have’s en have not’s gaat niet meer over geld maar over kunnen. Thuishulp en medische zorg blijven, ondanks alle angst, door de stijgende vraag betaalbaar voor iedereen. Het is nu zoeken naar mensen die jouw levenstempo appreciëren en aan kunnen. Ouderen zijn op zoek naar onafhankelijkheid, maar in de geborgenheid van gelijkgestemden. Je kunt de zilveren generatie hiermee in drie groepen indelen: de stillen, de actieven en de reizenden. De stille leeft teruggetrokken na zijn werkende bestaan. De actieve wil zich nog steeds nuttig maken voor familie en maatschappij. De reizende compenseert het gemis van avontuur uit zijn werkende leven. Toch willen allen een vast honk. Een compacte luxe woning in een eigenzinnig gemeenschappelijk gebouw, niet als bescherming maar als uiting van ‘lifestyle’.
Wat betekent dat voor de steden? Deze zullen niet meer uitdijen, de focus gaat van de rand terug naar het centrum. Mensen zijn op zoek naar de levendige stadswijk, de dorpsbuurt of het hofje dat men jaren geleden was ontvlucht. De monotone nieuwbouwwijken met zijn “suburban sadness” zullen worden getransformeerd door particuliere initiatieven tot gemengde wijken. De invloed van het individu wordt weer zichtbaar. Bestuur, regelgeving en gronduitgifte moeten worden aangepast. Stadsplanning moet weer terug naar de klassieke tijd, waarin het niet meer ambieerde dan het rijke aanbod van individuele initiatieven te kanaliseren. Niet meer met beperkingen in bestemmingsplannen maar juist met vrijheden worden initiatieven ontlokt in deze broze economie. Zo ontstaat een nieuwe negentiende eeuw, een nieuwe romantiek.
Hiermee ontstaat een nieuwe kleinschaligheid, die overigens niet moet worden verward met kneuterigheid. Zelfontplooiing is het grootste goed van de verworven zelfstandigheid. In collectieven kunnen particulieren hun wensen naar voren brengen en eroderen hiermee de invloed van de instituties. De zorg krijgt te maken met een ‘Big Bang’, het zal uitwaaieren over steden dorpen. Hoe tegenstrijdig het ook lijkt, deze versnippering is efficiënt, het brengt de zorg dichter bij ons. Deze tendens is ook al ingezet in de woningbouw. In Roombeek, Enschede en in het Homerus kwartier in Almere wordt op grote schaal geëxperimenteerd met (collectief) particulier opdrachtgeverschap. Nu door de recessie de grote coöperaties, ontwikkelaars en zelfs het Rijk de vraag niet meer aanstuurt, ontmoeten architect en opdrachtgever elkaar weer direct. Ieder verwerkelijkt zijn eigen of gezamenlijke droom. De stad, het dorp en de wijk worden hierdoor weer fijnmazig en gevarieerd.
Het vergrijzingdebat moet zich onttrekken van de spruitjeslucht waar het nu door wordt omringd. Nu nog draait het om de angst voor economische achteruitgang en de moeizame herverdeling. Het angstbeeld van vertrutting houdt geen stand. Het wordt tijd dat er gekeken word naar de kansen die de dynamiek van de vergrijzing biedt. De erosie van de invloed die Rijk en instituties uitoefenen op particulieren schept nieuwe markten en nieuwe doelgroepen. Nog nooit was er zo een grote groep kapitaalkrachtige, goed opgeleide, zelfbewuste oude mensen die de middelen en de tijd hebben om hun leven en hun omgeving naar de hand te zetten. Maak u op voor de Zilveren Eeuw, het is nu de tijd om uw wensen te verzilveren.
Zaterdag 17 april gaven Pi de Bruijn en Oresti Sarafopoulos van de Architekten Cie. hun visie op deze zilveren eeuw en nodigden het publiek uit na te denken over de invloed die zij kunnen uitoefenen op de stad en zijn architectuur in de kantlijn van een Frascati theaterprogramma ‘Mighty Society’.
ARCHITECTURE OF PEACE is an international long-term research and action project in which a large number of stakeholders are involved. The project will consist of local case studies, interventions, university research studios, debates, publications and exhibitions. The public kick-off of the programme will be a two-day conference in Rotterdam, The Netherlands on the 3rd and 4th of May, 2010.
[Constitutional Hil, Johannesburg. From sitesofconscience.org]
Participants include architects, urbanists and professionals from the fields of development studies, sociology and conflict studies. Keynote speakers will be amongst others Hilton Judin, Jolyon Leslie, Kai Vöckler and Sultan Barakat.
A two day conference - Theme: How do we materialize peace? How do politics and policy-making, finance and power, social structuring and empowerment need to balance with design processes? And how does this lead to a stable, safe, clean and inviting environment that facilitates peaceful interaction between groups of people?
- Focus: The possible role of architecture in the second phase of reconstruction after conflict.
- Participants: We intend to bring together the field of architecture and planning and that of development cooperation: the two main protagonists in rebuilding the post-conflict city. Other participants are from the fields of academics, politics and the military. The first day will include 50 invited guests and a public invitation to all interested for a series of lectures. On the second day, the invited guests will further explore the thematic issues in working groups.
- Aim: To set a new agenda for action to restore the ‘urban fabric’ in post-conflict societies.
Programme: Day one: State of the Art 09.30-17.00 - the conference will start of by giving an overview of the main issues that form the practical and academic context of an architecture of peace. Six keynote speakers from different domains will give a lecture and present a case study. Lectures by Prof Sultan Barakat (Post-war Reconstruction and Development, University of York, UK), Jeroen de Lange (Senior Economist, World Bank, Uganda) , Jolyon Leslie (Aga Khan Trust for Culture, Afghanistan), Kai Vöckler (Archis Interventions, Berlin), Prof Cees Hamelink (International Communication, University of Amsterdam, NL), and Hilton Judin (University of Witwatersrand, South Africa).
Day two: Building the New Discourse
10.00 to 17.00 - during most of the day, the participants will work in groups to construct the necessary ingredients for the new Architecture of Peace discourse. For each of the sessions three specific themes will be formulated ranging from more theoretical notions to practical perspectives. The workshop leaders will include the keynote speakers from day 1.
Register: Day one: State of the Art: register Day two: Building the New Discourse: Send an email to: rsvp@archis.nl with subject: 'specific interest'
Where and when? Monday 3 May & Tuesday 4 May 2010 Time: 9.30 am - 5 pm (Mon) - 10.00 am - 5 pm (Tue) Language: English Location: NAI Rotterdam, auditorium Admission: free Reservation required!
This project is a sponsored by KNAW and Erste Foundation
Is veroudering binnenkort verleden tijd? Voor Aubrey de Grey, die in Cambridge onderzoek doet naar de bestrijding van ouderdom, is dat allang vanzelfsprekend. De vraag is eerder, hoe de mensheid ervan te overtuigen als het zover is?
Binnen twee generaties kunnen de medische problemen die voortkomen uit menselijke veroudering verleden tijd zijn. Onze sterfelijkheid kunnen we weliswaar niet overwinnen, maar we kunnen wel de lichamelijke aftakeling uitstellen, en daardoor langer en prettiger leven. We moeten er wel in durven investeren.
In de toekomst zullen zonder twijfel behandelingen ontwikkeld worden voor specifieke ouderdomsproblemen in het menselijk lichaam. Hierdoor zal het begrip ‘biologische leeftijd’ zijn betekenis verliezen. We zijn nu al in staat om de behandelingen gedetailleerd te omschrijven en de verwachting is dat we binnen tien jaar bij proefmuizen de eerste successen hebben geboekt.
De experimenten bij muizen die we RMR noemen (robust mouse rejuvenation, red.) zullen grote gevolgen hebben voor het verouderingsdebat. Op welke manier denk je dat de samenleving zal reageren als methoden om veroudering aanzienlijk uit te stellen binnen handbereik liggen? Als de experimenten met muizen succesvol genoeg blijken kunnen we er van uitgaan dat therapieën voor mensen binnen een of twee decennia beschikbaar zullen zijn. Dit alles lijkt onzeker en ver weg, maar dat is het niet. Want wanneer experts overtuigd zijn van de dramatische resultaten, zal het niet lang duren voordat de publieke opinie volgt.
De angst die veel mensen voelen bij de discussie over het bestrijden van veroudering is dat de therapieën alleen toegankelijk zullen zijn voor de ‘wealthy few’. Iedereen met een beetje begrip van de basisprincipes van de economie zal constateren dat de geprivilegieerde groep zich binnen korte tijd zal uitbreiden, maar deze geruststelling is voor velen onvoldoende. De voorvechters van biogerontologisch onderzoek strijden altijd met beleidsmakers over deze vrees voor een tweedeling in de samenleving. Maar die angst is onrealistisch. Wanneer anti-verouderingstherapieën eenmaal ontwikkeld zijn, zullen ze vrijwel direct universeel toegankelijk zijn. Om dit te bewijzen geef ik hier een simpele vergelijking.
Stel je voor dat HIV zou muteren en even eenvoudig overgedragen zou kunnen worden als een alledaagse verkoudheid? Alle kenmerken van HIV blijven gelijk aan de hedendaagse, bekende vorm: de typische latente periode voordat het virus zich ontwikkeld tot de ziekte AIDS, de mogelijkheid om de incubatietijd permanent te verlengen door middel van medicijnen en de afwezigheid van manieren om het virus volledig te vernietigen of om infectie definitief te voorkomen. Gelukkig is een dergelijke gemuteerde vorm van HIV virologisch onaannemelijk, maar laten we het ons proberen voor te stellen.
Uiteraard zou bijna iedereen op de planeet binnen de kortste keren HIV hebben. Het virus zou niet onder controle gehouden kunnen worden door quarantaine, alleen al door het feit dat miljoenen mensen het virus bij zich zouden dragen zonder dat ze het zouden weten. Niemand zou zich kunnen verschuilen. Behoorlijk apocalyptisch nietwaar?
Er zou koortsachtig gezocht worden naar een vaccin en naar een geneesmiddel, maar concrete resultaten zouden in het begin wel eens kunnen uitblijven. Maar wacht eens even; hoe erg zou dat zijn? We hebben toch al lang adequate Aidsremmers?
Een op de 250 inwoners van de Verenigde Staten heeft HIV, zo’n een miljoen mensen in totaal. De behandeling om een geval van HIV onder controle te houden kost ongeveer $30,000 per jaar, voor een heel land dus $30 miljard per jaar. Kortom, als iedere Amerikaan HIV zou hebben, dan hebben we het over $7500 miljard per jaar. De werkelijke kostprijs van de medicatie ligt veel, veel lager: doorontwikkelde HIV-remmers worden in India geproduceerd en op de markt gebracht voor slechts $300 per jaar. En het kan nog goedkoper. Dus zelfs als we een bescheiden winstmarge voor de fabrikanten zouden toestaan, zeg een jaarlijks prijskaartje van $1200 euro per persoon, dan hebben we het eigenlijk over $300 miljard per jaar. Voor minder dan $1 miljard per dag kunnen we iedere Amerikaan een gezond leven met HIV geven.
Nu klinkt $300 miljard per jaar natuurlijk niet echt als een fooi. Het is echter minder dan het bedrag dat de Verenigde Staten besteden aan het oplossen van de kredietcrisis. Lang niet genoeg om het land failliet te laten gaan. Ook kan ik me voorstellen dat je niet gelooft in het soepel omgaan met patenten, waardoor je bezwaar kunt maken tegen mijn rekenmethode waarmee de kosten van medicatie met een factor 25 verminderd zal worden. Maar onze wens om onszelf en onze familie te behoeden voor AIDS en een gruwelijke dood zal zeker te sterk zijn voor het patent-systeem.
Natuurlijk vinden we de middelen om iedereen te behandelen. Door een combinatie van overheidsmaatregelen en marktwerking vinden we vermoedelijk zelfs de middelen om alle patiënten in de Derde Wereld te behandelen, zoals we dat nu ook al proberen te doen. Bovendien betekent de bliksemsnelle ontwikkeling van de Chinese, Indiase en Zuid-Oost Aziatische economieën dat in de toekomst het aantal inwoners van landen die de financiering van de behandeling niet kunnen dragen, af zal nemen.
Ik hoop dat u de analogie begrijpt. Iedereen krijgt te maken met veroudering. Therapieën zullen geen directe genezing opleveren. We hebben het over behandelingen die de gevolgen van veroudering onderdrukken en die we periodiek tot ons zullen nemen zo lang we leven. Deze therapieën zullen oneindig blijven werken, maar ook vreselijk duur zijn. Vooral in de beginfase praten we op zijn minst over $1 miljard per dag.
Er zijn eigenlijk maar twee factoren die ons tegenhouden om dat geld te gaan uitgeven. (1) de behandelingen moeten nog ontwikkeld worden op het moment dat de experimenten met de muizen klaar zijn. En (2), het besef dat menselijke veroudering waarschijnlijk verslagen kan worden is revolutionair, want we weten niet beter dan dat veroudering universeel en onvermijdelijk is.
Maar als we eenmaal hebben aangetoond dat bestrijding van ouderdom mogelijk is, dan zal de samenleving net zo reageren als in het geval van de universele HIV-besmetting. We gaan dan vliegensvlug anti-verouderingstherapieën ontwikkelen. En ik denk niet dat onze huidige fixatie op veiligheid dan nog een grote rol speelt. Als iedereen een levensbedreigende aandoening zou hebben en er is een reële kans dat we deze aandoening niet langer levensbedreigend kunnen maken, dan zullen we die kans ongetwijfeld grijpen. Ook als het ons wereldbeeld totaal op zijn kop zet.
Dr. De Grey presenteerde dinsdag 13 april een scenario over de bestrijding van ouderdom in Theater Frascati in Amsterdam. Zijn lezing was voorafgaande aan de theatervoorstelling mightysociety 7. Andere scenario’s voor de vergrijzing op 15 en 17 april.
Nederland in 2030: Partizan Publik ontwikkelde voor mightysociety invites drie toekomstscenario's voor radicale vergrijzing. Te zien in Frascati van 13 t/m 17 april. Kaarten vooraf reserveren wordt sterk aangeraden.
Last Wednesday Partizan was invited by Stroom The Hague to contribute to their workshop program which is part of the Up to You exhibition. Up to You brings together the work of architect Yona Friedman, designer Thomas Lommee and artist Navid Nuur.
[Lommee (center) explains his installation.]
The afternoon, which also included presentation by amongst others DUS architects and Tussentijd,was aimed at the question posed by Stroom whether upcycling could be 1. a strategy to include social aspects into the discussion regarding sustainability and 2. a production model which includes notions as the temporary, coincidence or uncertainty. Two guiding principles according to the Up to You curators are 'open form' and 'adaptation' which are derived from discussion on opensource production and co-creation.
In response to the invitation I mentioned to curator Francien van Westrenen my concerns regarding the wide variety of issues and topics on the table. Interested by the practice of my fellow speakers I decided to join anyway. Indeed, the conversation drifted freely from issue to issue, but had definitely interesing moments. Upcycling in my understanding after this afternoon is a term to describe a production process and as such hard to explain through the images of a project explanations.
Lommee introduced his installation. Although the explanation of his creative process was fascinating, he had difficult linking his highly intellectual and abstract work to social processes. Nevertheless he gave the brilliant example of the Beetle engine, an air cooled Boxer engine. Due to the simplicity of its design Lommee commented end-users adapted it for many purposes as ski elevators in South Germany.
[Boxer engine; From Wikipedia]
Trying to understand upcycling in the context of Community Labs - sustainable innovation by a community of different type of user -, which I earlier described here, I spoke about the artist-in-residency we're in the process of setting up in collaboration with Design 99 in Detroit. In attempt to highlight the social issues we, or mainly Mitch Cope and Gina Reichert, have to deal with in order to develop this residency as a truly neighborhood focussed place for alternative energy usage, food production, technological innovation and neighborhood exchange, I spoke of the dillemas we encountered as creative professionals working in a community.
It seems to me that the impact of efforts as upcycling can only be 'measured' when the community is clearly defined. Therefore the inhabitants of our residency in Detroit - 2012 architects being the first - will value their work immediately in relation to the social context of the neighborhood as well the art and design community.
Interestingly, this seems also the point which the current exhibition at the Netherlands Architecture Insitute entitled Architecture of Consequence is trying to get across. In an attempt to institutionalize alternative architectural praxis director recently set up the NAi Studio led by Anneke Abhelakh.
Yesterday we celebrated with guest of honour Tolhuistuin concierge Jasper Harlaar that the water troubles of the past three months have been resolved.
Drinking wodka or water, talking business or pleasure the inhabitants of the Staalvilla and the Poortgebouw jointly showerd Jasper with gifts in the bus.
Kevin Kostner's 'Water World' was playing for those who were short of conversation.
To give us a reminder of his heroic undertaking, Jasper giftwrapped pieces of the old water tube and handed them out to all inhabitants and guests.
The People united will never be defeated: The People properly guided will never stray.
Last Saturday, the Studio Beirut collective launched Beyroutes in the city that it honours: Beirut. With many of the contributors packed into the tiny Papercup Bookstore, it became a happy, emotional, and shamelessly self-boosting affair.
From an upper shelve of a book cabinet, Chris Fruneaux speeched about the deep friendships that underlie the making of the book. In a talk with the Royal Netherlands Embassy’s Cultural Attache, Joost Janmaat revealed some of the inner workings of the beast we refer to as Studio Beirut. In a far corner, Rani al Rajji could be found recruiting stunningly beautiful girls into the ranks of the Bounyaks. Joe Mounzer got into a signing frenzy of his own; brazenly scribbling away at every blank spot of paper that got near. And all along, Steve Eid and Pascale Hares were standing on the pavement outside Papercup, between them the intimidatingly pretty latest addition to the squad: baby Noa.
Hard core locals, engaged tourists and nostalgic diaspora: this guide was made by a broad array of committed amateurs that project themselves onto the city. For years, they have looked to this particular city to accommodate their dreams, ambitions, curiosities and insecurities.
The result was a book about Beirut disguised as a guide. For a guide, it is a pretty lousy one. it does not have much listings of great bars and fancy restaurants. it does not give you splattering colourful accounts of the luxurious places to sleep, nor the latest haunts to dance the night away. It does, however, give you personal, subjective, intimate, and contested accounts ways to look at, experience, understand or even judge the city. Thus, you can navigate the city with Joe’s assassination tour, dig into Ashrafieh with Tony Chakar’s statements on Catastrophic Space, step into the head of artist Jan Rothuizen, who drew the annotated maps or written drawings that illustrate the cover.
Beyroutes is a guide about Beirut that could be of use in any city. They say all people are unique; the cities they live in are surprisingly similar. In every city, for example, the cheap and trashy hostels can be found just around the corner from the train or bus terminal. In every city, next to the official monuments of the state you will find the accidental monuments of the people. Thus, rather than propose a re-enactment or simulation of a particular city, in Beyroutes we propose four lenses, or looking glasses to look at the city (or any city). We give you the first impression city, the official city, the accidental city, and the emotional city. In Beyroutes, these ways of looking have lead to Zinab Chahine's survival guide to Dahiyeh, and the ultimate pieces on the infrastructure of intimacy by Maureen abu Ghanem (on the etiquette of commercial sex) and Joane Chaker (on teenage love).
With so many people present, the launched resulted in a (almost) sell out of the first print, a total depletion of the Lebanese National Reserve of Stroopwafels and a smiling stack of empty 961 bottles.
Tijdens een ruimte-tijd odyssee door drie decennia van stedelijke ontwikkeling, overheidsbeleid en ‘counter culture’ in Amsterdam zou u het volgende retrospectief zien: de overgang van sociale maakbaarheid naar ruimtelijke maakbaarheid of van volksverheffing naar de verheffing van een locatie.
Het huidige station in deze reis is I Amsterdam™, een sterk merk vergezeld van het ‘broedplaatsenbeleid’ oftewel de Amsterdamse poging tot city branding in combinatie met een interpretatie van het stimuleren van de ‘creative city’. De vraagt die opkomt is echter: wiens creatieve stad, wiens Amsterdam? Filosoof Henry Lefebvre benadrukt ‘the right of the city signifies the right of citizens and city dwellers [...] to appear on all the networks and circuits of communication, information and exchange.’ Is de volgende stop van stedelijke ontwikkeling daadwerkelijk het Amsterdam waar burgers van alle rangen en standen meegenieten van creativiteit en rijkdom, en het recht kunnen claimen op de stad? Aan de hand van drie kritische onderzoekers van de Amsterdamse ontwikkeling, Justus Uitermark, Merijn Oudenampsen en Eva de Klerk, resumeren we pogingen in de afgelopen dertig jaar om de het recht op de stad in praktijk te brengen.
Tachtiger jaren: ‘De stad is van ons’
In de jaren tachtig was kraken een vorm van ‘politieke ideologie en strijd’. Het streven was een ‘staat in een staat’ omheind door fysieke barricades, als militante en exclusieve vorm van een vrijstaat met de neiging tot generieke verwerping van gezag en instituties. De beweging werd gekenmerkt door een ongedifferentieerde kritiek op de ‘heersende klasse’, het stadsbestuur, de speculanten, ‘de staat’ en de sociale democratie. Belangrijk voor de lokale, stedelijke gebiedsontwikkeling in deze periode is een strategiewijziging van de gemeente Amsterdam, die vanaf midden jaren 80 ontruimingen van kraakpanden gaat combineren met de bestuurlijke aankoop van de panden in kwestie. De panden blijven zodoende behouden voor huisvesting. Aan de krakers wordt daarmee een gewetensvraag gesteld: zijn zij bereid te verhuizen om zo het algemeen belang boven hun eigenbelang te stellen? Dit is het begin van de selectieve toenadering van de overheid, of zoals Uitermark het noemt de ‘omarming van de subversiviteit’.
Negentiger jaren: 'De stad als Casco'
‘Geld verdienen in de panden, niet aan de panden’, dat is het credo van de stad-als-cascomethode. Zowel in theorie als in de praktijk keert zich deze coöperatieve stadsontwikkelingmethode tegen de gemeentelijke, op winstmaximalisatie gerichte, grondprijspolitiek. Om met het top-down ‘een ontwikkelaar, een financier’- paradigma voor een heel gebied te kunnen breken, legt deze strategie de nadruk op de collectieve verantwoordelijkheid van gebruikers voor de ontwikkeling en het beheer van stedelijke gebieden. Van meet af aan worden eindgebruikers (wonen, werken, recreëren) als actieve partners bij het ontwikkelingsproces betrokken. Collectieve afspraken vormen de basis voor een geleidelijk stadsontwikkelingsproces van onderaf, met zeggenschap en verantwoordelijkheid aan de kant van de eindgebruiker bij kwesties omtrent financiering, ontwikkeling en beheer van zowel de bouwstructuur als de omliggende buitenruimte.
Nu: broedplaatsen en de creatieve stad TM
In het ‘Creative City’ paradigma worden kunstenaars omgevormd tot creatieve ondernemers, (sub) culturen vermarkt en de ‘lokale cultuur’ moet een trekpleister zijn voor toeristen. Het beleid is gericht op de annexatie van de culturele sector, waarin een versmelting plaatsvindt van het culturele veld met de politiek-economische agenda van de overheid. Cultuur als ‘software’ voor de bestaande of nog te ontwikkelen ‘hardware’. ‘Creativiteit’ wordt eerst gelokaliseerd, gehuisvest, in haar fragiele fase door beleid en regelgeving beschermd en gemest, om na een periode van groei geslacht te kunnen worden. In principe is dit zowel van toepassing op grootschalige top-down projecten als, op het eerste gezicht meer radicale, nicheprojecten.
Partizan Publik bezoekt op zaterdag 13 maart het Gangeviertel in Hamburg en spreekt ook onder de titel 'Sprechtstunde Amsterdam'
Referenties: Justus Uitermark ‘De omarming van subversiviteit’. Agora 24.3, (2004): pp 32-35, Merijn Oudenampsen 'Back to the Future of the Creative City: An Archaeological Approach to Amsterdam’s Creative Redevelopment'. MyCreativity Reader (2007): pp 165-176, http://www.evadeklerk.com/downloads/stad%20als%20casco.pdf. Photos of NDSM by Christian Ernsten
Dutch sculptor Diederick Kraaijeveld will present his three ´Icons of Hope´: monumental assemblages, done in originally colored wood the artist salvaged in numerous abandoned buildings in Detroit. Proceeds of the sale of the pieces will go directly to urban renewal projects in the city of Detroit. This project is backed by the Detroit Unreal Estate Agency.
Opening Friday the 5th of March 2010 18:30 until 21:30 at Carhartt Store Hartenstraat 18 Amsterdam Music by DJ Taco Fett. You are cordially invited to celebrate the opening with us.
Het Amsterdams 4&5 mei Comité riep in Theater Frascati Amsterdamse organisaties op om zich aan te sluiten bij de avondprogrammering op 4 mei en het Amsterdamse Bevrijdingsfestival op 5 mei. De onlangs aangetreden voorzitter Sijbolt Noorda presenteerde dinsdag 16 februari de plannen van het comité. Eén van de opvallendste veranderingen: de viering van 5 mei verhuist naar verschillende locaties in het centrum van de hoofdstad.
4 mei: extra aandacht voor avond en nachtprogramma
Naast de meer dan zeventig herdenkingsactiviteiten die op 4 mei 2010 in Amsterdam plaatsvinden, werkt het Comité mee aan nieuwe programma’s tijdens de avond en nacht van 4 mei. Het initiatief Theater Na de Dam is daar een voorbeeld van: in theaters in en rond de Nes vinden voorstellingen plaats. Ook in Felix Meritis, verschillende kerken, de Hollandse Schouwburg, de OBA, het Concertgebouw en diverse andere locaties worden na de twee minuten stilte activiteiten georganiseerd.
5 mei: nieuwe locaties Bevrijdingsfestival
Het Amsterdamse Bevrijdingsfestival krijgt een programma met muziek, theater, debat en tentoonstellingen verspreid over de Amsterdamse binnenstad. ‘We willen een nieuwe generatie kritisch mee laten praten en denken over vrijheid. Elke organisatie die daaraan een bijdrage kan leveren is zeer welkom’, aldus voorzitter Noorda. De titel van het festival dit jaar is Amsterdam Liberty City.
Op de Dam zullen onder andere Junkie XL, Moss en Gotcha! Allstars optreden. Er is ook een muziekpodium op het Nesplein en in drie clubs in de binnenstad. In een tentoonstelling staat de vraag centraal of Amsterdam de meest vrije stad ter wereld is. ‘De Grote Vrijheidsstrijd’ is een avondprogramma in Felix Meritis, waar tal van opinieleiders en kunstenaars hun visie geven op het thema vrijheid. Daarnaast zijn er ook op het Spui, het Beursplein en de Veemkade activiteiten. Op de Amstel vindt traditiegetrouw het 5 mei-concert plaats, georganiseerd door het Nationaal Comité 4 en 5 mei.
Voor meer informatie en interviewafspraken kunt u contact opnemen met:
Joost, Jasper, Pieter-Paul, Touria en Francis hebben met vereende krachten de Moonshine Bus een zeer lastige bijzondere verrichting laten uitvoeren. Na een paar rondes langs de pont en een mislukte poging om de bus achter uit in te steken, reed Joost terug naar de Mosveld rotonde, alwaar zij opgewacht werden door de politie die hen vroeg; of waar zij wel niet mee bezig waren? Met een grijns en een knipoog reden Jasper en Joost en Leon( van Whilling Wheels) langs de dubbelgeparkeerde auto's op de Van der Pek. Hier werden zij met luid gejuich ontvangen door Touria en Francis. Op naar de Tolhuistuin voor poging twee. Na veel heen en weer gemanoeuvreer, heeft de bus voor de Staalvilla een straatje weten te keren. Palen en nietjes en plantenbakken werden door de noeste strijders naar betere oorden verwezen. Joost op de trekker, Francis achter het stuur, Jasper het brein, Touria het hart en Pieter-Paul de longen en interne organen (koffie en Gas op die Lollie!) Kortom......feest! De Bus staat. En kijk dan hoe strak hij langs de stoep staat!
As a supplement to VOLUME # 22 The Guide, Partizan Publik presents the separate publication Beyroutes, a guidebook to Beirut, one of the grand capitals of the Middle East. Beyroutes presents an exploded view of a city which lives so many double lives and figures in so many truths, myths and historical falsifications. Visiting the city with this intimate book as your guide makes you feel disoriented, appreciative, judgmental and perhaps eventually reconciliatory. Beyroutes is the field manual for 21st century urban explorer.
Beyroutes was initiated by Studio Beirut in collaboration with Partizan Publik, Archis and the Pearl Foundation. Supported by Prince Claus Fund, Fund Working on the Quality of Living and the Netherlands Embassy in Lebanon.
The launch wil take place at Athenaeum News Centre, Spui, Amsterdam, December 22, 5-7pm.
2030: War Zone Amsterdam is an international curatorial program by Brigitte van der Sande that explores the possibility and consequences of conflict in a far-future Amsterdam. To kick off the Warzone program, Joost Janmaat and Christiaan Fruneaux took the thirty international artists on a tour to the open society that is contemporary Amsterdam. We visited the vast squatters free state at the ADM wharf, went for a beer at Angels Place, the sancto sanctorium of the radically autonomous motor club, and scrambled through the Red Light District, the world's Free Zone of bad taste, cheap food, sex and drugs, and sleazy morals.
The Amsterdam Radical Freedom Tour took off from the observation that the freedom and peace this city enjoys is not a static affair: it is constantly made. Many of the unique and very specific freedoms of Amsterdam, prosper in the cloudy realm of toleration. Euthanasia, the selling of drugs, prostitution, squatting: all these freedoms are constantly balancing on the edge between the legal and the illegal. Of Law-enforcing and toleration. This particular notion of toleration ensures that the sharp edges of freedom in this city remain a continuous matter of interpretation, discussion and doubt.
The results of the one-week artistic research will be presented at Mediamatic BANK, Saturday November 28. Don't forget to make a reservation.
At the weekly neighborhood market next to our Staalvilla, Joost, Bjorn and some friends organized a garbage boat race. The two teams had four hours to build themselves a floating contraption out of locally harvested garbage and trash. At exactly 16.00, cheered by a hundred outrageous fans, they raced each other to the other side of the Buiksloter canal, to plant a flag on the Shell compound. Notwithstanding the nifty design and the buckets of bravery, Joost and Bjorn sank on their way back.
The next garbage race will be at the Trash Festival, planned for the 5th of June at the Stenen Hoofd, Amsterdam.
Op 19 Movember is het Internationale Mannendag en is de snorrenactie van Movember net over de helft. Tijd om op deze dubbele mannendag iets speciaals te organiseren: De Movember Fotoveiling!
Veertien talentvolle Nederlandse fotografen doneerden speciaal voor deze actie een foto aan Movember. Deze veertien foto's worden op 19 november geveild bij het Sid Lee Collective in Amsterdam. Mannen in zilveren Speedo’s zullen de stukken laten zien en veilingmeester is Charin Singh uit Nieuw-Zeeland.
De deelnemende fotografen: Anoek Steketee, Aukje Dekker, Cleo Campert, Danielle van Ark, Dirk-Jan Visser, Jasper Groen, Leon Hendrickx, Masha Osipova, Michiel Landeweerd, Rob Hornstra, Robert van Waarden, Roger Cremers, Roos de Bolster, Wouter Vandenbrink.
Je kan de ingezonden foto's bekijken op onze Movember Viewbook site.
Alle opbrengsten gaan naar het Antoni van Leeuwenhoek Kanker Researchfonds.
Kom ook naar de Movember Fotoveiling: een unieke kans om een mooi kunstwerk te bemachtigen, een goed doel te steunen en je te vergapen aan de snorren van de aanwezige Mo Bro’s!
Tijd en plaats: Donderdag 19 november 2009 Vanaf 20.00 uur Sid Lee Collective Gerard Doustraat 74 Amsterdam
Jameson trakteert op cocktails, Kleurgamma stelt de prints beschikbaar en Sid Lee Collective hun prachtige ruimte. De foto’s worden ingelijst door Frame Products. De opbrengst van de veiling gaat naar het Antoni van Leeuwenhoek Kanker Researchfonds, www.avlkankerresearchfonds.nl. Movember Nederland is powered by Partizan Publik, www.partizanpublik.nl
On Saturday 28 November the first phase of the multiyear event 2030: War Zone Amsterdam will be launched with Blitz presentations by thirty international artists and collectives at Mediamatic. Curator Brigitte van der Sande developed the project on the basis of an idea of Partizan Publik. On the same occasion the special issue of Open, Cahier on Art and the Public Domain # 18 will be launched.
2030: War Zone Amsterdam is an exercise in imagining the unimaginable: a state of war in your own city in the year 2030. A cease-fire has just been announced, and a group of international artists, theatre makers, filmmakers, journalists and intellectuals go out into the city to investigate what the war has done to Amsterdam and its inhabitants.
To celebrate International Men's Day, we'll be holding a charity auction of some fantastic prints kindly donated by some of this county's top up and coming photographers and established names. Our lovely hosts for the evening will be the creative geniuses at Sid Lee Collective - they'll be laid back sounds, Jameson's Whiskey (thanks Mr Jameson!) and plenty of fun.
Up on the auction block will be 10 limited edition professionally framed photos. If you've ever wanted the chance to buy some top quality art, this is it - some of these items sell for over €1500 in the galleries, and so this is your opportunity to pick up some absolute bargains! And of course, you’ll be helping to support us in 'Changing the Face of Men's Health' in The Netherlands – all funds raised will be going straight to our beneficiary partner – the Antoni van Leeuwenhoek Cancer Research Fund.
So make sure you come on down on the night, share a drink with us and show us your latest Mo styles... and who knows, you might just be lucky enough to take home something new for the house.
The Amsterdam Biennale 2009 is the first ‘crowd sourced’, ‘user generated’ biennale in the world. More than 30 curators from the Mediamatic Travel network present contemporary art from their city.
The exhibition opens on Friday with the pavilions of Kabul, Napels, Amsterdam, Melbourne, Belgrade, Boston, Talinn and Brooklyn. We will have weekly openings of new pavillions untill the end of the exhbition.
The Biennale is a part of Mediamatic Travel, the new travel-office to the contemporary art worldwide. Friday travel.mediamatic.net will go on-line.
Mediamatic and Partizan Publik will present the Travel Catalogue Destinations 2010.
With a live perfomance of Firestone and DJ Margit (Talinn), DJ Katja Novi (Talinn, Amsterdam) & DJ Velovich(Belgrade, Amsterdam).
The Amsterdam Biennale 2009 is opened from 17 October till 13 December 2009. Open from Monday – Friday from 1 pm – 7 pm and Saturday + Sunday from 1 pm – 6 pm. Location: Mediamatic BANK, Vijzelstraat 68, Amsterdam
Mediamatic Travel is a project of Mediamatic and Partizan Publik. The project is made possible by Hivos-NCDO Cultuurfonds, the Mondriaanstichting and the Prins Bernhard Cultuurfonds.
Also this week: Pecha Kucha #11
On Wednesday 14 October from 20.20 hrs a Pecha Kucha in Mediamatic BANK presenting 12 elevator pitches with the lock pickers of Toool, Strawberry Earth, Hete Bliksem, 'Hot100' Sander Veenhof and more.
On thursday september 25 2009 the 4th edition of the IABR will take off. The theme of the 4th International Architecture Biennale Rotterdam is the Open City, a city that is diverse, lively and socially sustainable, where people can productively relate to each other culturally, socially, as well as economically. More specifically, with the theme Open City: Designing Coexistence, the 4th IABR raises the question of social cohesion in the city from the point of view of its designer: how can architects and urbanists make realistic contributions to the sustainable quality of the urban condition.
With three exhibitions, a unique collaboration with a public broadcaster and an extensive side program of lectures, film screenings, debates, workshops, an international master class and other events, the fourth edition of the International Architecture Biennale Rotterdam (IABR) embraces the theme of the Open City, a city that is diverse, lively and socially sustainable, where people can productively relate to each other culturally, socially, as well as economically.
Partzan wiil participate in the Collective exibition were new concepts for the Microrayon are being elaborated.
The first Dutch Movember campaign in history is about to take off. Partizan Publik is bringing this annual, month-long celebration of the moustache, highlighting men’s health issues, specifically prostate cancer to the Netherlands.
Mo Bros, supported by their Mo Sistas, start Movember (November 1st) clean shaven and then have the remainder of the month to grow and groom their moustache. During Movember, each Mo Bro effectively becomes a walking billboard for men’s health and, via their Mo, raises essential funds and awareness for Movember’s men’s health partner – The Prostate Cancer Charity. At the end of Movember, a series of Gala Partés are held to thank Mo Bros and Sistas for their support and fund raising efforts. Movember is an annual, month-long celebration of the moustache, highlighting men’s health issues, specifically prostate cancer.
Talking about Gala Partés...Here are some impressions of earlier showdowns across the world:
How can old and new communities be connected through a new form of social architecture?
The 4 students of the Overhoeks/Van der Pek case researched the possibilities of improving social ties between two neighbourhoods in Amsterdam: Overhoeks and Van der Pek. The former is being developed at the moment, the latter is and ‘old, traditional neighbourhood in town. What’s special is that the two are situated literally in each others shadow. According to the students, improving social ties implies “encountering each other on a regular bases in a natural and informal way”. To empower this process, the students developed the concept of the ‘Floating Market’. Their pilot was situated on the Johan van Hasseltkanaal, which wasn’t more than a physical barrier between the two neighbourhoods before their intervention. The ‘Floating Market’ transformed this barrier into a place where people can meet. The concept is based on the floating gardens developed by ‘Provo’ Robert Jasper Grootveld. The gardens consist of 1,00 x 1,00 x 0,50 foam blocks, each of them having a floating capacity of 500 kilograms. Tied together, these foam blocks form an incredibly stable floating surface.
Based on a purely economic relation the market could function as a shared icon for the two neighbourhoods and also as a positive impulse for the wider area as well.
You can also view the final presentation of the Overhoeks/vd Pek Team at the Amsterdam City Hall last week.
Last week the university minor program ‘Social Engineering in the Amsterdam Metropolis’ reached it’s ‘official’ tipping point at the Amsterdam City Hall. The students presented the results of their 16 weeks lasting full time research trajectory to the mayor of Amsterdam Job Cohen and an elaborate jury of professional social engineers. The jury consisted of Linda Brasz (foreperson, chief secretary borough Amsterdam North), Franka Kanters (manager at private social housing cooperation Ymere), Jos Gadet (senior policy maker at the Department of Spatial Planning Amsterdam) and Bert de Reuver (member directory board IIS). The students seized the moment to put forward their case in front of this audience of influential ‘agents of change’.
To what extent do rules and standards lead to a just society? Planned utopias proved not to lead automatically to a free and equal way of living, or all-inclusive solidarity for that matter. State governance seems fated to produce a certain form of social marginalization.
Could engineering a just city entail the conscious incorporation of the lawless, the untamed and the subversives within our city borders? Do these groups, which are evading or excluded by the system, represent a way of living that we could learn from? How can their rules inspire us in engineering a more righteous place, a just city?
Yale University Professor James C. Scott is author of the most eloquent critique of the tradition of high modernist planning Seeing like a State (1998). His latest research focuses on the contrast between the lowland city-state and its labor control vs. the non-state-hill periphery in South East Asia. Based on this expertise he will comment on how the city should be studied as a living, breathing and dynamic process.
To what extent can a brave city be planned? History shows that Dream + Power + Lack of Resistance = Utopian Totalitarianism. The reign of big ideas over a blissfully ignorant society.
Engineering happiness could potentially mean balancing out planned utopias. We wonder, how to practise our urban freedom? Blissful ignorance or freedom of initiative? Routine or improvisation? What’s the function of spontaneity in pushing the boundaries of public normality? Can improvisation improve urban daily life? Raise awareness of the collective and forge solidarity? What are the rules that keep our society alive and which boundaries do we need to push to give our cities future?
Can we build a happy city? Can we engineer happiness?A Masterclass on creative industry, social cohesion, participatory planning and creating new worlds. What is left of the highmodernist ideals? How do they translate into the Wijkaanpak, the national push to uplift the Dutch ghettos? And what instruments have we got to engineer society and change people in their beliefs and behaviour?
The American philosopher and architectural critic Nader Vossoughian wrote on the global polis and its engineer of happiness Otto Neurath.
He has a strong vision on the knowledge economy, how it creates ignorance and intelligence. Is ignorance bliss? Or do we set course to develop a responsible participatory community? What is the ethics of urban transformation?
With workshop-contributions by No Academy and Design2context.
Presented by the Office for Social Engineering, Fund BKVB/355, Art Beyond Borders and Felix Meritis.
Our days are gloomy days. Yet all these crises present opportunities for a positive outcome as well. They could open the way to a fundamentally different way of social engineering, green planning and a new financial system. In the reshaping of our world after the crisis, a sustainable city is possible.
Stefano Boeri understands non-growth and human retreat as producing valuable urban eco-systems. Reforestation protects natural zones and green corridors shelter animals from the anthropocentric world. These potentially create new ways of exchange between wildlife and human beings, a new ethical order of urbanity.
Stefano Boeri (1956) is an architect, director of Boeri Studio and editor in chief of the international design and architecture magazine Abitare. Boeri teaches urban design at the Milan Polytechnic, he is visiting professor at the Harvard Design School and he is the founder of the research agency Multiplicity. With Rem Koolhaas he co-authored the immensely influential Mutations project. Boeri will share his visions on sustainable utopia and dystopia in an urban context.
A story of how innovation and creativity may change the way we build, engage and live… for decades to come.
BEIRUT: Walk its streets, visit its hip quarters, check the destroyed but completely resurrected city centre, talk to the armed soldiers at the street corners, listen to the old and not-so-old war stories from the cab driver, explore its old, new and upcoming neighborhoods. Only a few cities in the world offer so many layers of hidden meaning as Beirut does. In the public realm of this town there seems to be merely suggestion, projection and differences of opinion that somehow interact with people’s daily movements and actions.
Participate in the BEYROUTES guide project organized by Studio Beirut, Partizan Publik, Pearland Archis. A project that enables you to go beyond an exotic visit to the people, buildings and places of Beirut, and to get engaged: in its past, present and future. To produce a guide that provokes to construct your own anecdotes, actions and architecture of the city.
If you want to contribute in writing, drawing, research, photography or design: sign up now for the 2nd RESEARCH workshop at ranije[at]yahoo[dot]com
Partizan Publik is devoted to a braver society. The Partizans explore, produce and implement social, political and cultural instruments, which generate positive and sustainable change to people and their surroundings.
To what extent do rules and standards lead to a just society? Planned utopias proved not to lead automatically to a free and equal way of living, or all-inclusive solidarity for that matter. State governance seems fated to produce a certain form of social marginalization.
Join us!
RSS