The action-research project at the A1-P11 Service Area this summer didn't make us much money in terms of sold sausages. It did however WON US THE COMPETITION! Joost Janmaat, artist Melle Smets and designer Stefan Bendiks presented their design of an architectural folly before a commission of artists and representatives of Rijkswaterstaat, the province of Overijssel and Kunstenlab Deventer.
1. Service Area P11 De Boermark, A1
Our pitch: all our designs to make the desolate and eerie A1 rest area into something spectacularly beautiful or intimate and personal resulted in compromised diarrhea art, misplaced mimicry and Disneyland (or Efteling) coziness. The highway - the largest monumental building of the Netherlands - doesn't allow for beauty or human scale: it is a world of rules and simplicity. Thus, we set out for a design dictated by the rules, very much like Hugh Ferriss did with the New York zoning law of 1916. Secondly, the design did not try to relate to its rural and cultural environments, but to the highway itself: the rest area relates more to faraway Minsk than nearby Deventer.
2. Discarted idea
This resulted in a feast of highway typologies: asfalt slabs and a massive, functionless gas station. We created a folly that only provides the most basic functions, and does not seek to be either pretty or intimate. As we are going to work on a next level design, a big salute to our honorary competitors Marc Maurer, Nicole Maurer, Boris Tellegen, JW Leug, Rob Sweere, Harro de Jong and Hans Jungerius.
Partizan Publik is een innovatief actie en design bureau dat voorbij de traditionele grenzen gaat van campagne voeren, culturele analyse, cureren, beleid maken, gebiedsontwikkeling en publiceren. Partizan Publik houdt kantoor in Amsterdam om projecten uit te voeren in Nederland, de Verenigde Staten, Libanon en Zuid Afrika.
Partizan Publik zoekt naar onafhankelijke en sterk gemotiveerde individuen die kunnen bijdragen aan projecten en de organisatie als geheel. De posities bij Partizan Publik bieden een mogelijkheid om in teamverband en individueel te werken aan het ontwerpen en produceren van events, publicaties en tentoonstellingen als ook gebouw management. Kandidaten moeten een aantoonbare interesse hebben in de missie en output van Partizan Publik.
Project Manager
In deze functie ben je de spil tussen de partners en de rest van het team. Je overziet meerdere projecten tegelijkertijd en je draagt wat betreft de uitvoering van het ontwerp, de planning en het budget hiervoor de verantwoordelijkheid.
Vereisten:
- Brede ervaring en bewezen PR expertise in de creatieve industrie.
- Master opleiding in een relevante opleiding.
- Aantoonbare ervaring in produceren, programmering, schrijven en redactie.
- 3 jaar relevante werkervaring
- Begrip van de culturele en economische omgeving waarin Partizan Publik opereert.
- Vloeiend in Nederlands en Engels.
- Uitstekende communicatie - en organisatievaardigheden
- Team player, pro-actief, hands-on
Salariering volgens CAO Podiumkunsten
Stage plek
Partizan Publik heeft mogelijkheden voor stageplekken. Kandidaten moeten zich met gemak kunnen verhouden tot een complexe, veeleisende en dynamische omgeving.
Verdere vereisten:
- Sterke schrijf of ontwerpvaardigheden
- Vloeiend in Engels
Succesvolle kandidaten krijgen een stagevergoeding.
Stuur een sollicitatiebrief plus CV en eventueel portfolio naar Christian Ernsten - christian@partizanpublik.nl
In the sticky summer heat of Detroit, Joost Janmaat, Reem Souma, Jasper van der Berg and Eric Rutten embarked on a new neighborhood project. In an attempt to get to grips with the street economy, we compiled something of a local yellow pages: an inventory of skills and businesses in the street.
They ranged from roofing and plumbing to dog training, professional pool playing, or the ability to take a toy apart and put it all back together again. Already during the interviews and talking to the neighbors, we hooked some people up: hope that our little back alley services guide will be a source of inspiration, new projects or just neighborhood help.
This Saterday, the Back Alley Services will be presented at a block pool party. We cleaned out the front yard of an abandoned house on Moran, got a pool from the suburbs, found a mobile barbecue on a local yard sale, painted the house in razzle dazzle, the crazy camouflage security painting scheme used by the American navy in the second world war.
A big American fridge will top it all off. And: we will be throwing a good old Dutch swap club, where everybody can swap there dearest belongings for things they like even better.
Pictures of the party will follow. Last thing to mention: Eric Rutten will be the first resident of the Power House residency project, a co-curated by Design 99 and Partizan Publik in collaboration with Fonds BKVB.
At 20 June a happy-go-lucky crowd of seven teams battled for the first place in the challenging Trashville race through the Tolhuistuin. in less then four hours seven Formule 1 type of racing cars were crafted and an thrilling road competition took place watched by an amazed Sunday audience.
Beste smeerpoetsen, ouwesokcoureurs, puinpoezen, knutselklojo's en tie-wrapfreaks, en beste vuilniszaklopers, groezeldrinkers en griebesliefhebbers.
Voor we het uiterste gaan halen uit onze mismaaksels, voor we het parcours gaan bevuilen met onze losse schroefjes, onze halve maatregelen en onze losgerukte ledenmaten: eerst even een moment voor wat extra bezieling, of nee; eerst even een moment van wat extra ontzieling!
Want lief broederschap van clochards, handtastigen en knutselprutsers: Vandaag, vandaag gaan we aan de haal met het alleraardse, het allerlaagste, vandaag gaan we met flair door het slijk van ons samenzijn.
Want, voor degenen onder jullie die dit even vergeten waren, we doen dit niet voor de leuk, want de leuk is bijkomstig. We doen dit niet voor de moet, want de moet die moeten we niet. We doen dit om een voorbeeld te stellen.
Vandaag overtuigen we al die volhoofdigen, al die vooruitdenkers, al die ambitievollen, anticiperenden, planners en toekomstkijkers, dat wat echt belangrijk is, dat wat er echt toe doet, achter ons ligt, en onder ons vandaan komt.
Vandaag dalen we af uit onze hoofden en duiken we in het slib van onze levensloop.
Vandaag verlaten we onze hersenpan, en glijden we via onze ruggengraat naar de achterdeur van ons lijf.
Vandaag laten we de ziel voor wat hij is, en verheven we het lichaam tot uitgangspunt. Want wat is meer lichamelijk dan dat wat ons lichaam afscheid.
Vandaag vereren we het afval, het vuil, dat wat we afscheiden en achter ons laten.
Vandaag dus geen mooie woorden; vandaag beperken we ons tot het materiële, het stoffige, het alledaagse, het aanraakbare.
Vandaag nemen we genoegen met wat we daadwerkelijk zijn.
Dus vergeet je hoge geboorte, je ziel, je inhoud, je redenen van bestaan en wentel je in het omhulsel, het samenraapsel, de overblijfselen, de naweeën en de placenta’s van het alledaagse.
Vandaag verkennen het bouwsel, het stof, het metselwerk van onze natuur.
Vandaag gaan we niet voor de kolen, maar voor de sintels, niet voor het hout maar voor het geblakerde.
Vandaag tarten en vereren we de wetten van de natuur, en maken van niets, weer iets. Zoals de natuur bouwt op wat dat ze achterlaat.
Dit doen we natuurlijk niet voor jan doedel, voor jan met de korte achternaam, voor piet snot maar om de schoonheid te laten zien van wat we achterlaten, de ruines, het overgroeide. We trekken een lange neus naar alle diepkijkers, zeggen we nee tegen transcendentie – dat immorele geloof dat er iets is dat buiten ons zelf bestaat - geven we ons hard over aan de immanentie – de waarheid dat er helemaal niets bestaat buiten ons lichaam.
Want door afval te vereren, vereren we onszelf.
Door stront te verheven tot hostie geven we aan dat we comfortabel zijn met dat wat we zijn.
Dus we racen om de eer, we racen om te winnen, we racen om de glorie maar we racen vooral tegen het on-stoffelijke, dat niet te bepalen beginsel op grond waarvan sommigen hun geluk menen te moeten baseren. Deze sommigen, lieve mensen, zijn zoekende. Dolende in de woestijn.
Terwijl wij, wij, mijn beste sloeberbroeders en griebuszusters, te benijden zijn. Vandaag geven we aan dat we tevreden zijn met wat we hebben, en zelfs, dat we tevreden zijn met dat wat we achterlaten.
Ik denk dus ik ben? Nee! Ik poep dus ik ben! Ik laat een spoor dus ik besta! Ik heb afval dus ik leef.
A new episode of the garbage race is underway! The 20th of june the teams will compete each other and their inner demons in the Tolhuistuin. Last weekend, the Trashville victory stage got constructed at the Van der Pek Neighborhood Market, yesterday the organisers went to garbage heaven Van Gansewinkel to collect proper trash. Check the vid: fear and loathing in Westpoort.
What is the future of public rest areas along the Dutch motorways? Needed as they were a couple of decades ago (when cars were shitty and travelling was hard), they have become painfully redundant. Rijkswatersstaat, the owner of the highway, and the province of Overijssel have commisioned a project to get to a new use and design of these places along the A1 (the highway that runs from Diemen to Minsk). Joost has joined forces with artist Melle Smets and architect Stefan Bendiks.Last sunday was research day number one: apart from the ownership, the design, the spatial vision or economics of the place: who actually uses these rest areas, and what for? No matter how hard we tried, we did not find any Russian criminals, nor outdoor perverts, but did meet lone smokers, waiting truckers, old couples pauzing and young families with peeing kids.
A rest area like this, we concluded on the way home, is perhaps one of Hollands last truely public spaces. The highway environment has only very few rules (keep to the right, overtake on the left) and does not respond to policy changes from The Hague. The highway does not have to integrate society, or alleviate poverty: the rest area is a-political. It is furthermore a-commercial: it does not need to generate money. Finally, and perhaps most importantly, it is a-moral. The rest area is anonymous. That usually is associated with bad things. But actually it only means that it has no specific owner, it doesnt below to anyone: we all own it, it belongs to everybody. Thus, the unmanned highway rest areas are radical public spaces: the P that denotes its presence is the P of Public.
Last week Partizan Publik worked with Urhahn Urban Design and Onlab on the design of the Spontaneous City book. Below you can find a visual summary of the discussion.
An old caravan unfolds into a music stage and dancing platform. Vegetable boxes morph into guitares. Re-designed bikes produce energy and an classic German city bus transforms into a Moonshine Bar
A spectacular trash race starts at 4pm, from 1pm there's lots of makeshift entertainment! Built your own race mobile and join the game!
Grim-looking garbage gringos, tuff trash chicks and murky members of the audience apply here.
OPENING THIS THURSDAY(that's right, Thursday)May 27th at MOCADPublic opening 8 – 11PM, $6FEATURINGThe Neighborhood MachineA mobile device that roams and wonders one Detroit neighborhood in search of evidence of what is believed to be a vast reservoir of spiritual, physical and emotional wealth waiting to be found in the back alleys, dark side streets, and abandoned backyards of the neighborhood. The Machine will be capable of physically altering in major ways the landscape and built env... » Read more
Architecture of Peace is an international long-term research and action project in which a large number of stakeholders are involved. The project will consist of local case studies, interventions, university research studios, debates, publications and exhibitions.
The public kick-off of the program commenced with a two-day conference at the Netherlands Architectural Institute in Rotterdam, The Netherlands during early May, 2010. Participants included architects and urbanists and professionals from the fields of development studies, sociology and conflict studies. The first day keynote speakers - Jolyon Leslie, Kai Voeckler, Sultan Barakat, Hilton Judin, Cees Hamelink and Paul van Tongeren - shared their experience in the field. On the second day, participants worked on setting a new agenda for action in the second phase of restoring the 'urban fabric' in post-conflict societies. We will publish the results soon.
I've strolled through and around the former Packard Plant for several years. Met scrap traders and trash dumpers, explorers, tourists, gangs of people, gangs of dogs, seen great painted walls and lots of semi-poetic urban scrawls ("What happened to the American Dream? is the one I see by the Grand Boulevard side.) The former plant is close to a mile long--it's easy not to see everything. But keen eyes spotted a wall painting by elusive street artist Banksy--and took it (the movers are pa... » Read more
This is the last post in a series of portraits on the 5 May Liberation Day events, which Partizan Publik was commissioned to direct by the Amsterdamse 4 en 5 mei comite.
The 5 May Liberation Day events in Amsterdam are still on our mind. Nufoto.nl pubslihed pictures of the exhibition on platform 2a and the Trouw published on the Libra Gift shop. This is the second post in a series of portraits of this memorial day in Amsterdam.
The Liberty City exhibition
The 'Wees vrij of anders', 'Be free or else' project by artist Jonas Staal
The 'Je ne maintiendrai pas toujours' passport in the exhibition
The 5 May Liberation Day events in Amsterdam were a magnificent success. Music performances at the Dam and the Nes plein had many visitors, the Beursplein debating programme was well attended. The exhibition had a great opening and 1000 visitors at its first day and the night programme at Felix Meritis was sold out. In the upcoming days we'll publish series of portraits of this memorial day in Amsterdam
'Vrijheid is hard werken', 'freedom is spiritual hard work' says Maik ter Veer who felt suffocated by the strict housing regulations, the scarcity of accommodation and the Dutch nanny state.
Together with a group of friends, he squatted in a disused shipyard in Amsterdam’s harbour district, setting up an area where people could be creative. About 150 people now live in and around the yard in warehouse spaces, boats, caravans and self-made homes.
'Vrijheid is spirituele vrijheid', 'freedom is spiritual freedom' pleas rabbi Evers. Traumatized by the faith of his family in the Holocaust he argues for the relativisation of earthly life. This is the second portrait produced by radio journalist Martijn van Tol and photographer Dirk-Jan Visser as part of the Liberty City exhibition.
'Geen vrijheid zonder verantwoordelijkheid', 'freedom is impossible without responsibility' is the central idea of Major Hilali. Radio journalist Martijn van Tol and photographer Dirk-Jan Visser made a portrait of this Amsterdam freedom fighter for the Liberty City exhibition.
Dateline DetroitLast week, NBC broadcast an episode of its Dateline news program on Detroit. The primary focus is familiar--the vulnerable, poor yet resilient African American residents of a crumbling city with a sprinkling of artists and celebrities. Dateline host Chris Hansen speaks with and profiles, among others, Mitch Cope and Gina Reichert, Kid Rock and Raccoon Man, Glemmie Beasley, a blues musician who shoots and eats raccoon around the city for sale and nutritional value. The local an... » Read more
Since the beginning of the week, like every year before Queen's Day, Amsterdam's sidewalks are claimed individuals and groups for the grand flee market.
Especially in the Jordaan, on the Prinsengracht and in the Vondelpark tape, charcoal and the word 'BEZET' (or OCCUPIED) are used to mark off trading spots.
As part of a street action operated by Partizan Publik for the Amsterdams 4 en 5 mei Comité some public areas were also marked off with 'BEVRIJD' or liberated.
This action as well as the wall piece and the temporary monuments are part of the campaign towards the 5 May Liberation Day festival entitled Liberty City.
The wall piece 'Ik Zal Handhaven, Maar Niet Altijd' has been finished today. The original sentence 'Je maintiendrai', I will guard, is the Dutch call to arms since 1815 and can still be read on the national passport.
The newly designed call to arms says 'I will guard, but not always' as it made out of artefacts of Dutch freedom fights.
The idea for this piece comes from Partizan Publik, it has been designed and produced by Andrea Palm.
The wall piece will be put up in the Stopera, the Amsterdam City Hall, from tomorrow. Here is a preview of the wall piece as laid out in the Tolhuistuin.
As part of the Liberty City festival, the city of Amsterdam received yesterday 20 temporary monuments.
As last year in the period before 5 May Liberation Day 20 Freedom Fighters in Amsterdam were honoured with a monument for freedom.
These temporary monuments celebrate those who struggled for different type of freedoms after the Second World War for example the 'banker of the resistance' Walraven van Hall or Major Bosshardt.
Click here for the full list with an explanation per monuments and their locations.
During the upcoming days more temporary installation will be resurrected to celebrate Liberation Day.
The Liberty City exhibition which is opening on Liberation Day 5 May at the Amsterdam Central Station is slowly progressing. On these photos the labyrinth design by TD Architects is clearly visable.
Oresti Sarafopoulos, partner in de Architekten Cie, argumenteert voor een nieuwe romantiek, een nieuwe manier van wonen voor medioren en senioren in Nederland. Hij zegt: oud worden is geen ziekte!
De media, mode, IT maar ook woningen en steden richten zich op de massale modieuze grillen van jongeren en gezinnen. Maar daar gaat zeer binnenkort verandering in komen. Het primaat van de jeugdigen is voorbij: er gloort een zilveren eeuw aan de horizon. De babyboom generatie is de 65 jaar gepasseerd, en nog nooit waren ouderen zo rijk en vitaal. De koopkracht van deze zilveren generatie zal de markten herschikken naar hun wensen. Niet vooruitgang en rijkdom hebben hun interesse, maar zelfredzaamheid en vitaliteit. Zoals de gouden eeuw stond voor wilde groei, zo staat deze zilveren eeuw voor consolidatie.
Hoe ziet deze zilveren toekomst eruit? Een duidelijke tendens tekent zich af. Eerst was de zorg in handen van de staat, hierdoor werden de zorg instellingen gekenmerkt door massaliteit. Nu ligt de zorg in handen van de markt waarbij de staat het kader stelt door al haar regels. Noodzakelijkerwijs heroriënteren de instituties zich. Deze beweging zet zich door naar het individu, ieder wil immers zelf bepalen hoe zijn laatste levensfase door te komen. Een beweging van grootschalige bejaardenindustrie naar particulier opdrachtgeverschap. De zorginstanties bepalen niet meer onze keuzes maar organiseren slechts de mogelijkheden. De zorg ontmedicaliseert, oud worden is geen ziekte. Het exploiteren van ouderen op grote schaal is dus ook aan banden gelegd. De legbatterij van de zorg, de ‘zesbedskamer’, is al geruime tijd verboden. Dat betekend dat je weer gewoon thuis oud wordt. Niemand wil als kind worden behandeld in een bejaardenghetto als er geen noodzaak toe is. Er is een vitale beweging terug naar huis, onafhankelijkheid is het credo.
Deze domesticatie van ouderdom is niet ingegeven door soberheid of bezuiniging. Zelfredzaamheid wordt mogelijk door integrerende ontwikkelingen tussen mens en techniek. Onzekerheid en vergeetachtigheid wordt overkomelijk door zelfdenkende apparaten op het lichaam. Denk aan een soort “i-phone” die onze toestand volgt en bij complicatie de artsdiensten inschakelt. Beperkingen worden verzacht door apparatuur zoals een “segway”, een zelfrijdende step. Zelfs tegen dementie worden middelen ontwikkeld. Ouderdom laat zich steeds minder leiden door gebreken, de afhankelijkheidsperiode wordt steeds verder gereduceerd. Een grote groep vitale kapitaalkrachtige ouderen met veel vrije tijd genereert een verschuiving in de economie. Jongeren die hun vermogen nog moeten vergaren worden ingeruild door een al vermogende groep. De zilveren eeuw heeft naast een demografisch ook een economisch fundament.
Nieuwe doelgroepen dienen zich hierbij aan. Het verschil tussen have’s en have not’s gaat niet meer over geld maar over kunnen. Thuishulp en medische zorg blijven, ondanks alle angst, door de stijgende vraag betaalbaar voor iedereen. Het is nu zoeken naar mensen die jouw levenstempo appreciëren en aan kunnen. Ouderen zijn op zoek naar onafhankelijkheid, maar in de geborgenheid van gelijkgestemden. Je kunt de zilveren generatie hiermee in drie groepen indelen: de stillen, de actieven en de reizenden. De stille leeft teruggetrokken na zijn werkende bestaan. De actieve wil zich nog steeds nuttig maken voor familie en maatschappij. De reizende compenseert het gemis van avontuur uit zijn werkende leven. Toch willen allen een vast honk. Een compacte luxe woning in een eigenzinnig gemeenschappelijk gebouw, niet als bescherming maar als uiting van ‘lifestyle’.
Wat betekent dat voor de steden? Deze zullen niet meer uitdijen, de focus gaat van de rand terug naar het centrum. Mensen zijn op zoek naar de levendige stadswijk, de dorpsbuurt of het hofje dat men jaren geleden was ontvlucht. De monotone nieuwbouwwijken met zijn “suburban sadness” zullen worden getransformeerd door particuliere initiatieven tot gemengde wijken. De invloed van het individu wordt weer zichtbaar. Bestuur, regelgeving en gronduitgifte moeten worden aangepast. Stadsplanning moet weer terug naar de klassieke tijd, waarin het niet meer ambieerde dan het rijke aanbod van individuele initiatieven te kanaliseren. Niet meer met beperkingen in bestemmingsplannen maar juist met vrijheden worden initiatieven ontlokt in deze broze economie. Zo ontstaat een nieuwe negentiende eeuw, een nieuwe romantiek.
Hiermee ontstaat een nieuwe kleinschaligheid, die overigens niet moet worden verward met kneuterigheid. Zelfontplooiing is het grootste goed van de verworven zelfstandigheid. In collectieven kunnen particulieren hun wensen naar voren brengen en eroderen hiermee de invloed van de instituties. De zorg krijgt te maken met een ‘Big Bang’, het zal uitwaaieren over steden dorpen. Hoe tegenstrijdig het ook lijkt, deze versnippering is efficiënt, het brengt de zorg dichter bij ons. Deze tendens is ook al ingezet in de woningbouw. In Roombeek, Enschede en in het Homerus kwartier in Almere wordt op grote schaal geëxperimenteerd met (collectief) particulier opdrachtgeverschap. Nu door de recessie de grote coöperaties, ontwikkelaars en zelfs het Rijk de vraag niet meer aanstuurt, ontmoeten architect en opdrachtgever elkaar weer direct. Ieder verwerkelijkt zijn eigen of gezamenlijke droom. De stad, het dorp en de wijk worden hierdoor weer fijnmazig en gevarieerd.
Het vergrijzingdebat moet zich onttrekken van de spruitjeslucht waar het nu door wordt omringd. Nu nog draait het om de angst voor economische achteruitgang en de moeizame herverdeling. Het angstbeeld van vertrutting houdt geen stand. Het wordt tijd dat er gekeken word naar de kansen die de dynamiek van de vergrijzing biedt. De erosie van de invloed die Rijk en instituties uitoefenen op particulieren schept nieuwe markten en nieuwe doelgroepen. Nog nooit was er zo een grote groep kapitaalkrachtige, goed opgeleide, zelfbewuste oude mensen die de middelen en de tijd hebben om hun leven en hun omgeving naar de hand te zetten. Maak u op voor de Zilveren Eeuw, het is nu de tijd om uw wensen te verzilveren.
Zaterdag 17 april gaven Pi de Bruijn en Oresti Sarafopoulos van de Architekten Cie. hun visie op deze zilveren eeuw en nodigden het publiek uit na te denken over de invloed die zij kunnen uitoefenen op de stad en zijn architectuur in de kantlijn van een Frascati theaterprogramma ‘Mighty Society’.
ARCHITECTURE OF PEACE is an international long-term research and action project in which a large number of stakeholders are involved. The project will consist of local case studies, interventions, university research studios, debates, publications and exhibitions. The public kick-off of the programme will be a two-day conference in Rotterdam, The Netherlands on the 3rd and 4th of May, 2010.
[Constitutional Hil, Johannesburg. From sitesofconscience.org]
Participants include architects, urbanists and professionals from the fields of development studies, sociology and conflict studies. Keynote speakers will be amongst others Hilton Judin, Jolyon Leslie, Kai Vöckler and Sultan Barakat.
A two day conference - Theme: How do we materialize peace? How do politics and policy-making, finance and power, social structuring and empowerment need to balance with design processes? And how does this lead to a stable, safe, clean and inviting environment that facilitates peaceful interaction between groups of people?
- Focus: The possible role of architecture in the second phase of reconstruction after conflict.
- Participants: We intend to bring together the field of architecture and planning and that of development cooperation: the two main protagonists in rebuilding the post-conflict city. Other participants are from the fields of academics, politics and the military. The first day will include 50 invited guests and a public invitation to all interested for a series of lectures. On the second day, the invited guests will further explore the thematic issues in working groups.
- Aim: To set a new agenda for action to restore the ‘urban fabric’ in post-conflict societies.
Programme: Day one: State of the Art 09.30-17.00 - the conference will start of by giving an overview of the main issues that form the practical and academic context of an architecture of peace. Six keynote speakers from different domains will give a lecture and present a case study. Lectures by Prof Sultan Barakat (Post-war Reconstruction and Development, University of York, UK), Jeroen de Lange (Senior Economist, World Bank, Uganda) , Jolyon Leslie (Aga Khan Trust for Culture, Afghanistan), Kai Vöckler (Archis Interventions, Berlin), Prof Cees Hamelink (International Communication, University of Amsterdam, NL), and Hilton Judin (University of Witwatersrand, South Africa).
Day two: Building the New Discourse
10.00 to 17.00 - during most of the day, the participants will work in groups to construct the necessary ingredients for the new Architecture of Peace discourse. For each of the sessions three specific themes will be formulated ranging from more theoretical notions to practical perspectives. The workshop leaders will include the keynote speakers from day 1.
Register: Day one: State of the Art: register Day two: Building the New Discourse: Send an email to: rsvp@archis.nl with subject: 'specific interest'
Where and when? Monday 3 May & Tuesday 4 May 2010 Time: 9.30 am - 5 pm (Mon) - 10.00 am - 5 pm (Tue) Language: English Location: NAI Rotterdam, auditorium Admission: free Reservation required!
This project is a sponsored by KNAW and Erste Foundation
Is veroudering binnenkort verleden tijd? Voor Aubrey de Grey, die in Cambridge onderzoek doet naar de bestrijding van ouderdom, is dat allang vanzelfsprekend. De vraag is eerder, hoe de mensheid ervan te overtuigen als het zover is?
Binnen twee generaties kunnen de medische problemen die voortkomen uit menselijke veroudering verleden tijd zijn. Onze sterfelijkheid kunnen we weliswaar niet overwinnen, maar we kunnen wel de lichamelijke aftakeling uitstellen, en daardoor langer en prettiger leven. We moeten er wel in durven investeren.
In de toekomst zullen zonder twijfel behandelingen ontwikkeld worden voor specifieke ouderdomsproblemen in het menselijk lichaam. Hierdoor zal het begrip ‘biologische leeftijd’ zijn betekenis verliezen. We zijn nu al in staat om de behandelingen gedetailleerd te omschrijven en de verwachting is dat we binnen tien jaar bij proefmuizen de eerste successen hebben geboekt.
De experimenten bij muizen die we RMR noemen (robust mouse rejuvenation, red.) zullen grote gevolgen hebben voor het verouderingsdebat. Op welke manier denk je dat de samenleving zal reageren als methoden om veroudering aanzienlijk uit te stellen binnen handbereik liggen? Als de experimenten met muizen succesvol genoeg blijken kunnen we er van uitgaan dat therapieën voor mensen binnen een of twee decennia beschikbaar zullen zijn. Dit alles lijkt onzeker en ver weg, maar dat is het niet. Want wanneer experts overtuigd zijn van de dramatische resultaten, zal het niet lang duren voordat de publieke opinie volgt.
De angst die veel mensen voelen bij de discussie over het bestrijden van veroudering is dat de therapieën alleen toegankelijk zullen zijn voor de ‘wealthy few’. Iedereen met een beetje begrip van de basisprincipes van de economie zal constateren dat de geprivilegieerde groep zich binnen korte tijd zal uitbreiden, maar deze geruststelling is voor velen onvoldoende. De voorvechters van biogerontologisch onderzoek strijden altijd met beleidsmakers over deze vrees voor een tweedeling in de samenleving. Maar die angst is onrealistisch. Wanneer anti-verouderingstherapieën eenmaal ontwikkeld zijn, zullen ze vrijwel direct universeel toegankelijk zijn. Om dit te bewijzen geef ik hier een simpele vergelijking.
Stel je voor dat HIV zou muteren en even eenvoudig overgedragen zou kunnen worden als een alledaagse verkoudheid? Alle kenmerken van HIV blijven gelijk aan de hedendaagse, bekende vorm: de typische latente periode voordat het virus zich ontwikkeld tot de ziekte AIDS, de mogelijkheid om de incubatietijd permanent te verlengen door middel van medicijnen en de afwezigheid van manieren om het virus volledig te vernietigen of om infectie definitief te voorkomen. Gelukkig is een dergelijke gemuteerde vorm van HIV virologisch onaannemelijk, maar laten we het ons proberen voor te stellen.
Uiteraard zou bijna iedereen op de planeet binnen de kortste keren HIV hebben. Het virus zou niet onder controle gehouden kunnen worden door quarantaine, alleen al door het feit dat miljoenen mensen het virus bij zich zouden dragen zonder dat ze het zouden weten. Niemand zou zich kunnen verschuilen. Behoorlijk apocalyptisch nietwaar?
Er zou koortsachtig gezocht worden naar een vaccin en naar een geneesmiddel, maar concrete resultaten zouden in het begin wel eens kunnen uitblijven. Maar wacht eens even; hoe erg zou dat zijn? We hebben toch al lang adequate Aidsremmers?
Een op de 250 inwoners van de Verenigde Staten heeft HIV, zo’n een miljoen mensen in totaal. De behandeling om een geval van HIV onder controle te houden kost ongeveer $30,000 per jaar, voor een heel land dus $30 miljard per jaar. Kortom, als iedere Amerikaan HIV zou hebben, dan hebben we het over $7500 miljard per jaar. De werkelijke kostprijs van de medicatie ligt veel, veel lager: doorontwikkelde HIV-remmers worden in India geproduceerd en op de markt gebracht voor slechts $300 per jaar. En het kan nog goedkoper. Dus zelfs als we een bescheiden winstmarge voor de fabrikanten zouden toestaan, zeg een jaarlijks prijskaartje van $1200 euro per persoon, dan hebben we het eigenlijk over $300 miljard per jaar. Voor minder dan $1 miljard per dag kunnen we iedere Amerikaan een gezond leven met HIV geven.
Nu klinkt $300 miljard per jaar natuurlijk niet echt als een fooi. Het is echter minder dan het bedrag dat de Verenigde Staten besteden aan het oplossen van de kredietcrisis. Lang niet genoeg om het land failliet te laten gaan. Ook kan ik me voorstellen dat je niet gelooft in het soepel omgaan met patenten, waardoor je bezwaar kunt maken tegen mijn rekenmethode waarmee de kosten van medicatie met een factor 25 verminderd zal worden. Maar onze wens om onszelf en onze familie te behoeden voor AIDS en een gruwelijke dood zal zeker te sterk zijn voor het patent-systeem.
Natuurlijk vinden we de middelen om iedereen te behandelen. Door een combinatie van overheidsmaatregelen en marktwerking vinden we vermoedelijk zelfs de middelen om alle patiënten in de Derde Wereld te behandelen, zoals we dat nu ook al proberen te doen. Bovendien betekent de bliksemsnelle ontwikkeling van de Chinese, Indiase en Zuid-Oost Aziatische economieën dat in de toekomst het aantal inwoners van landen die de financiering van de behandeling niet kunnen dragen, af zal nemen.
Ik hoop dat u de analogie begrijpt. Iedereen krijgt te maken met veroudering. Therapieën zullen geen directe genezing opleveren. We hebben het over behandelingen die de gevolgen van veroudering onderdrukken en die we periodiek tot ons zullen nemen zo lang we leven. Deze therapieën zullen oneindig blijven werken, maar ook vreselijk duur zijn. Vooral in de beginfase praten we op zijn minst over $1 miljard per dag.
Er zijn eigenlijk maar twee factoren die ons tegenhouden om dat geld te gaan uitgeven. (1) de behandelingen moeten nog ontwikkeld worden op het moment dat de experimenten met de muizen klaar zijn. En (2), het besef dat menselijke veroudering waarschijnlijk verslagen kan worden is revolutionair, want we weten niet beter dan dat veroudering universeel en onvermijdelijk is.
Maar als we eenmaal hebben aangetoond dat bestrijding van ouderdom mogelijk is, dan zal de samenleving net zo reageren als in het geval van de universele HIV-besmetting. We gaan dan vliegensvlug anti-verouderingstherapieën ontwikkelen. En ik denk niet dat onze huidige fixatie op veiligheid dan nog een grote rol speelt. Als iedereen een levensbedreigende aandoening zou hebben en er is een reële kans dat we deze aandoening niet langer levensbedreigend kunnen maken, dan zullen we die kans ongetwijfeld grijpen. Ook als het ons wereldbeeld totaal op zijn kop zet.
Dr. De Grey presenteerde dinsdag 13 april een scenario over de bestrijding van ouderdom in Theater Frascati in Amsterdam. Zijn lezing was voorafgaande aan de theatervoorstelling mightysociety 7. Andere scenario’s voor de vergrijzing op 15 en 17 april.
Partizan Publik is devoted to a braver society. The Partizans explore, produce and implement social, political and cultural instruments, which generate positive and sustainable change to people and their surroundings.
Join us!
RSS